zondag, december 01, 2019

Verhaal 8 November in Almerimar.


De maand november weten we nu, heeft vleugels. Ze is door de blauwe lucht gevlogen als een vrolijke kleurige vogel , zwierig in een grote groep . We hebben het met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Zijn het vlinders? Zijn het vogels?  Duiven met gekleurde vleugels ! 

November staat voor Frits in het teken van klussen. We hebben eerst de loopplank van de buurman te leen totdat Frits van 2 ladders een loopplank heeft gemaakt en die bekleed heeft met traanplaat, een idee van Wouter en Paula die hetzelfde doen en samen hebben we een leuke zoektocht naar een bedrijfje dat traanplaten op maat kan snijden. De traanplaten worden op de kade aan elkaar gepopt met popnagels en een poptang.



De wc aan de logeerkant blijft lekken. We besluiten hem te vervangen door een Koninklijke pot van porselein .

Omdat we op een winderige hoek in de jachthaven liggen en we niet willen dat onze lijnen door schavielen maakt Frits een stuk slang er omheen ter bescherming.



Frits vindt de meterkast één grote onoverzichtelijke spaghetti en begint de draden fatsoenlijk te ordenen. Hij kwam vast op het idee omdat hij de heerlijke geur van spaghetti  in bolognesesaus  uit de keuken opsnoof. 


We winkelen een middag met Wouter en Paula in bouwmarkten en bij Decathlon: een dure middag. In de kofferbak lagen bijna alleen spullen voor ons: straalkacheltje, nieuwe kuipstoeltjes, lampjes, wandelschoenen met stevige zool…

Alles een succes, behalve mijn nieuwe wandelschoenen. Bij de eerste try-out gaat het al mis: een blauwe nagel en rode kleine teentjes. We proberen een “oprekproject” dat Frits op internet had gezien. Hij vult diepvrieszakjes met water en stopt die in mijn schoenen. De schoenen gaan bij Wouter en Paula een nachtje in de diepvriezer om ze op te rekken. Na ontdooiing voelen ze inderdaad wijder aan.
De ledlampjes op een lint hebben een fantastisch resultaat. Frits plakt een strook in de nissen boven de bank en in alle keukenkastjes. Het vergroot boven optisch de woonruimte en beneden de keuken, alsof we een grotere maar ook gezelliger boot hebben.


Ook de nieuwe voorstag is klaar en weer gemonteerd. Frits gaat de mast in op een windstille ochtend om de terminal in de mast te haken. Wederom met de hulp van Wouter en Paula verloopt het voorspoedig en is de klus snel geklaard.



Natuurlijk hebben we overwegend mooi weer met strakblauwe lucht maar dat het vaak zo hard waait valt me tegen. We liggen op een winderige hoek in de haven en met pas zon op de boot tegen de middag. Daardoor voelt het kouder dan in andere delen van de haven . We hebben een paar stormen overleefd; de laatste was best heftig met vlagen windkracht 9 naar 10. Dan gaat het behoorlijk te keer en liggen jachten scheef tegen elkaar aangedrukt; of als lijnen breken schuren ze met de boeg tegen de kade op en neer en gaan kapot. Dan komt de reddingsbrigade  Frits, Wouter en Paula in actie en proberen  een stootkussen tussen wal en schip te proppen. Mijn aandeel is het vastleggen van deze stoere actie. Het is bijna onmogelijk nog over de pier te lopen laat staan over een smalle op en neer en heen en weer gaande loopplank te balanceren met koffers. We zijn nl. 10 dagen in Nederland geweest bij Lonneke thuis waarvan 1 dag in het noorden om mijn tandarts om raad te vragen over het vervolg van een wortelkanaalbehandeling die ik hier naar alle tevredenheid heb laten doen.





Het waren fijne dagen in Nederland. Fijn om Lonneke, Stijn en de kleintjes te zien; fijn om weer eens in een huis te zijn; fijn om na de tandarts langs een aantal vrienden te gaan in Ter Apel en Frits zijn broer Adriaan te zien. Druk programma voor één dag maar super gezellig. Sorry voor alle mensen die niet meer in het programma pasten, maar die zien ons in januari als we een tijdje in Nederland zijn. Fijn om de sfeer van Sinterklaas en Kerst op te snuiven.

Intocht Sinterklaas

Merijn en Julius mogen voor het eerst in hun leventje hun schoentje zetten en die van ons
Zal ik pepernoten bakken ?
Kerstmannen kijken bij Hornbach
In Almerimar wordt het klussen afgewisseld met sociale activiteiten. Elke dinsdag gaan we met Henk en Houkje, Wouter en Paula en Piet en Mieke  jeu de boules spelen met heuse glimmende jeu de boules ballen, mannen tegen vrouwen; een serieuze zaak want de mannen willen natuurlijk niet onderdoen voor de vrouwen en andersom. We hebben veel lol. Daarna gaat op toerbeurt iemand koken en eten we met elkaar op de betreffende boot. Frietjes met mosselen op de Salon, snert met stokbrood op de Wahoo, kaasfondue op de Safari….

De vrouwen winnen dit potje 👩 😊

Moules Frites. De frietjes hebben we opgehaald bij het restaurant tegenover ons.
Wouter en Paula nemen het initiatief voor een strandbarbecue . Op een lenteachtige 29 novemberdag geeft een grote groep van allerlei nationaliteiten hier gehoor aan. Barbecues worden in het zand gezet, iedereen kan er vlees op braden en iedereen heeft een salade of ander lekkers meegenomen. Op deze manier worden nieuwe contacten gelegd.



5 Nederlanders  en  1 Belg even  op een rijtje
We zijn met Wouter en Paula, Henk en Houkje en een Zweeds koppel Matt en Eva de bergen ingereden naar het dorp Tabernas, een bergachtig  woestijngebied waar verschillende Westerns zijn opgenomen. Het is er prachtig, uitgestrekt, soms woest en bovenal stoffig. We lopen door het dorp de berg op naar de restanten van een fort en lunchen er onder het genot van een prachtig uitzicht. Waar we ook kijken, het landschap is boeiend en indrukwekkend. Aan zee staat een harde wind maar hier in de bergen is het windstil en blauw. Nou ja blauw! Het blauw verdwijnt steeds meer door de stofwolken die de auto van Henk en Houkje op doet waaien. Wij rijden in hun spoor met onze gehuurde auto en op het laatst zijn beide auto’s onherkenbaar. We volgen de grijze stoffige wegen op zoek naar waar restanten van filmsets zijn. Bij Fort Bravo moeten we betalen om er in te mogen. Dat doen we niet. Ik volsta met het nemen van een foto van drie charmante bandieten. We vinden wel een bouwvallig restant uit de openingsscène van Queen of Swords.



Tabernas in de diepte







na twee dagen heftige regenval komen allerlei struiken en plantjes weer tot bloei in deze stoffige grond.



bovenop de berg ligt een schildpad zegt men, ik vind het meer op een hagedis lijken. 

filmset van Queen of Swords.


Op de laatste, tevens lenteachtige novemberdag rijden we naar Almuñecar om mijn ouders en mijn broer en schoonzus te bezoeken. Nu we zelf over een auto beschikken is dat geen straf. Over een prachtig aangelegde snelweg door de bergen zijn we er in een dik uur rijden. En zoals altijd heeft mama heerlijk gekookt en smullen we van een Vlaamse stoofpot in biersaus met vers gemaakte appelcompote. Al is ze 85 jaar, ze kookt met plezier en fantasie. Dat heeft ze van haar moeder die dat vol heeft gehouden tot ze 95 jaar werd. Dus dat belooft nog wat!



donderdag, oktober 31, 2019

Verhaal 7 Oktober: van Tanger naar Almerimar.



Na een afscheidsetentje met de Fransen José en Nathalie vertrekken we op 1 oktober uit Tanger. De wind is gunstig en niet hard, totdat we op open zee zijn en stroming en wind elkaar tegenwerken. De golven worden bruusk, kort, onvoorspelbaar en driest als een stier die staat te trappelen om de arena in te stuiven. Een uur later geeft de stier zich gewonnen en gaat er bij liggen zoals de kamelen op het strand van Assilah. Het wordt een heerlijke zeiltocht naar Gibraltar. In de scheepvaartroute is het wederom druk en moeten we goed timen om tussen grote schepen over te steken. Marokko is inmiddels in nevels gehuld en Gibraltar komt te voorschijn. We zeilen de baai van Gibraltar in met een uit voorzorg gereefd grootzeil omdat bij hoge bergkapen plotselinge windstoten kunnen ontstaan. En dat gebeurt dan ook, de stier is losgebroken. Plots waait het 40 knopen wind en zijn de golven een meter hoog. We zetten een tweede rif en rollen de genua grotendeels in maar dan nog raakt de stuurautomaat de kluts kwijt en geeft er met alarmerend gepiep de brui aan. Frits stuurt met de hand maar krijgt de roeren niet meer om. Best angstig. Pas als we verder de baai in zijn is alles weer onder controle en het is zelfs even windstil. Als om ons te helpen bekomen van de schrik buitelen plotseling een groep dolfijnen met ons mee. Langs een groot Nederlands platform varen we naar het strand van La Linea en laten het anker zakken .
Marokko verdwijnt in nevelen gehuld.





La Linea is een klein Spaans grensstadje aan de voet van de rots van Gibraltar. Deze hoort  nog steeds  bij het Verenigd Koninkrijk . Ons uitzicht is prima: vrolijk gekleurde flats langs de doorgaande weg en de indrukwekkende rots van Gibraltar. Er worden een paar dagen van hardere wind voorspeld en we besluiten de haven van La Linea in te gaan zodat we makkelijk het stadje in kunnen lopen. Niet onbelangrijk om op mijn verjaardag een terrasje te pakken om tapas te eten en om het museum van de schilder José Cruz Herrera te bezoeken . Hij is op 1 oktober 1890 in La Linea geboren. Er hingen heel veel werken van hem, m.n. portretten maar ook straattafereeltjes uit Tanger omdat hij daar vaak vertoefde.








Na de muntthee van Tanger, is het biertje van La Linea toch ook wel heel lekker.

Als toerist moet je toch één keer boven op de rots van Gibraltar gestaan hebben. Voor ons was het eigenlijk de tweede keer. Toen we in 1982 uit Marokko weggestuurd werden omdat we geen visum hadden zijn we naar Gibraltar gezeild . We lagen toen in de haven van Gibraltar en ik herinner me de apen op de rots en de vliegtuigen die vlak over ons hoofd landden en opstegen. De landingsbaan komt van uit zee en is heel kort. Nu we in de categorie  “oudere mens met klachten” vallen ( Frits heeft last van zijn rug en onze beide knieën zijn ook niet meer wat het geweest is) gaan we met een minibusje naar de top om de hoogtepunten in anderhalf uur te zien. Het is zó niet de manier die wij leuk vinden maar wel comfortabel op dit moment. Hét hoogtepunt zijn de grotten waar we in rond kunnen lopen. Indrukwekkend. De apen zijn niet meer wat het geweest is: niet in aantal en niet in originaliteit. Ze zijn getraind om de toerist te plezieren: ik hoef geen aap op mijn hoofd voor een foto!






La Linea is een gezellig typisch Spaans stadje met vele terrassen en een paar leuke pleinen. Het mooiste blijft toch de markt. Wat is het daar elke dag een druk gekwebbel van Spaanse mannen en vrouwen die met veel temperament hun boodschappen doen.



Na Tanger  moeten  we eerst wennen aan het rustige verkeer en dat automobilisten vanzelfsprekend stoppen bij een zebrapad. De eerste dagen kijken we nog schichtig achterom of onze hakken er niet afgereden worden. We wandelen in een half uur naar het Middellandse Zee strand, een langgerekt strand met historie gekoppeld aan de historie van Gibraltar. Er is heel wat af gevochten om de strategische rots van Gibraltar in bezit te krijgen. In de 8ste eeuw werden Spanje en Gibraltar ingenomen door de Moren. Hun overheersing duurde meer dan zes eeuwen. Er volgden eeuwen waarin Gibraltar soms bij de Moren hoorde en soms weer herwonnen werd door Spanje tot 1702. De toenmalige koning van Spanje stierf kinderloos. Engeland greep  zijn kans de Rots te veroveren. Pogingen van Spanje het te heroveren mislukten. De Engelsen bekogelden vanaf de rots de Spanjaarden met gloeiende kanonskogels. Hoe verzin je het?  Er staat nog een monument met een grote rode bal om hier aan te herinneren. In Het Verdrag Van Utrecht werd in 1713 besloten dat Gibraltar bij Engeland hoort. Koning Felipe de Vde   van Spanje gaf in 1727 opdracht een enorme vestingmuur te bouwen die Gibraltar moest isoleren van het vaste land. Deze muur werd La Linea genoemd. De Britten maakten gebruik van de invasie van Napoleon begin 19de eeuw om de muur op te blazen ( 1810) Restanten van de muur liggen als toeristische attractie te bakken in de zon van de Middellandse Zee.



Het blijft acht dagen uit het oosten waaien, de richting die we op moeten varen. In de baai voor het strand van La Linea liggen we rustig en goed beschut. Boven Gibraltar hangt de Levantewolk ( wolk die ontstaat bij oostenwind : warme lucht stijgt op tegen de helling van de berg en condenseert). De hele week blijft Gibraltar in grijze wolken verpakt terwijl het in La Linea prachtig zomers weer is. Ik kan nog steeds zwemmen al  wordt het water nu beduidend kouder.



Met de bus maken we een uitstapje aan de overkant van de baan naar de stad Algeciras waar vandaan de veerboten naar Marokko gaan. Een prettige stad waar net de repetities plaatsvinden van de Guardia Civil en de politie. De vlag wordt gehesen, liederen gezongen, trompetten geschald en geweren afgeschoten. De volgende dag op het echte feest zou er een kerkdienst zijn ; buiten wordt een altaar in gereedheid gebracht , de rode loper uitgelegd en heel veel stoelen klaargezet .



Klusjes van de maand: Frits plaatst een tweede laadregelaar voor de accuspanning  en hernieuwt het frontje er achter . Het moet alleen nog in de verf.  Samen naaien we stukken losgewerkte naden van de tent . De stof is zo dik dat we samen de naald er doorheen moeten trekken of duwen. Het vinyl van het plafond in de kajuit begint los te laten op sommige plaatsen. We plakken het voor een deel, maar de lijm is te dun en kloddert meer dan ons lief is. Wat een ravage kan zo’n klus dan teweeg brengen op een hobbelende boot ondanks dat er plastic op de bekleding lag.
Precies één maand na de regen in Cadiz regent het  een paar buien. Verrukt roepen we allebei kinderlijk blij: “ kijk een regenboog!”  ( niet vanwege de regen maar vanwege de mooie kleuren van de boog)



Op 15 oktober staan we om 8u op. Het is nog donker  maar voor het eerst zien we Gibraltar bij dageraad tegen een mooie rode lucht aangeplakt. Bij het ronden van de kop van Gibraltar, onder de vuurtoren, daar waar de Atlantische Oceaan overgaat in de Middellandse Zee , springen dolfijnen maar ze hebben het te druk met vissenjacht en negeren ons. 


De Atlantische Oceaan is “history”. We zullen voorlopig in de Middellandse Zee blijven. Gibraltar en ook Marokko blijven nog heel lang helder in zicht. De bergen van Spanje stralen in de zon. Met weinig wind kabbelen we langs de kust . De ankerplek voor het strand bij Marbella is windstil maar toch onrustig vanwege behoorlijke deining uit zee. We hebben uitzicht op een prachtige grillige berg.


Frits daagt me uit te zwemmen om te weten of het water hier inderdaad warmer is dan in de Atlantische Oceaan. Ik kan het alleen maar beamen. Het is heerlijk.
Na een voor het eerst koude nacht en onrustig slapen vanwege toch een deining vanuit zee zeilen we de volgende dag vlak onder de kust tussen kleine vissersbootjes naar Punta Calaburros en steken vanaf daar de baai van Malaga af. 



We koersen rechtstreeks naar Almuñecar  waar mijn ouders wonen. Het is zo warm en rustig zeilweer dat we nog in zwemkleding op het voordek kunnen genieten. We hebben geluk dat het 2 dagen heerlijk zomers, nagenoeg windstil weer is en we bij mijn ouders voor het strand kunnen ankeren. Er is geen branding en met de bijboot naar de wal gaan is een koud kunstje. Altijd leuk weerzien en lekker eten op de flat bij mijn ouders. Vanaf hun terras zien we onze mast. Laatste keer dat we er waren was in februari. Dat zal deze winter wel veranderen nu we sinds 19 oktober in de haven van Almerimar liggen. Deze haven wordt onze winterplek voor een half jaar. Het is een uur rijden van Almuñecar vandaan. 



Wouter en Paula, vrienden uit Groningen die al vijf jaar in de Middellandse Zee varen met een zelfgebouwde grote catamaran, verwelkomen ons. Ze zijn een week voor ons aangekomen. Het is fijn dat ze helpen met aanleggen en ervaring hebben met deze manier van aanleggen. We moeten met de boegen naar de kade varen en lijnen overgooien naar de marinero. Hij doet de lijnen om een bolder , geeft ze terug en wij maken ze vast op de boot. Frits moet zorgen dat de boegen de kade niet raken. De marinero pikt dunne lijnen op uit het water en overhandigt ze aan ons. Wij lopen met die vieze modderige lijnen naar de achterkant van de boot. Aan de dunne lijn zit een heel dik touw dat dan boven water komt, vies, modderig en vol kleine schelpjes. De boot is ondertussen een modderboel. Die dikke touwen worden vast gemaakt op de boot en houden de boot van de wal. Met z’n tweeën zou het lastig zijn. Daarna is er heel veel afspoelwerk maar met water op de steiger is dat geen probleem. We hebben de hele manoeuvre nog 2 keer moeten herhalen omdat we niet op een geschikte plek lagen vonden wij. Wouter en Paula staan steeds paraat.
De eerste plek ligt precies aan een gezellige straat met kroegen en restaurants. Tegenover ons is een discoachtige kroeg die tot 4 uur in de nacht doorgaat met muziek in het weekend. We doen geen oog dicht. De tweede plek is iets verderop maar de oude Duitser die er al een hele tijd ligt, te zien aan de schotel die hij op de kade heeft vastgebout, heeft er veel problemen mee dat we naast hem komen te liggen. Met zo’n buurman zijn we ook niet blij. De derde poging in de plenzende regen slaagt. We verhuizen naar een ander dok zonder kroegen. Het is er in elk geval ’s nachts heel stil. Het nadeel is dat de zon afgedekt wordt door appartementen en we pas om 10 u zon op de boot krijgen. Voor iemand die van een ontbijtje in de ochtendzon houdt is dat wel even slikken. Gelukkig compenseert het dat we zon houden tot ongeveer 18 u. Dan verdwijnt hij achter de appartementen aan de overkant. Onze aankomst wordt gevierd met een etentje aan boord van hun boot, de Safari.



We klussen elke dag om de boot winterklaar te maken, ik zwem nog elke dag en we fietsen elke dag. Het is nu in míjn rug geschoten, dus de wandelclub op zondag is nog even niet aan ons besteed. Inmiddels ben ik ook in de tandartsstoel beland en zit er een wortelkanaalbehandeling aan te komen.

Het sociale leven hier komt niets te kort. Ondertussen zijn nog andere vrienden uit Groningen , Henk en Houkje met een hele grote catamaran, de Wahoo ( een Freydis) , aangekomen. Zij liggen in de buitenhaven met zicht op de sneeuw van de Sierra Nevada. Als wij de bergen willen zien stappen we op de fiets. We eten regelmatig bij elkaar aan boord met z’n zessen maar er is ook een Nederlands- Vlaamse groep die elke week uit eten gaat. Niks is een verplichting, je doet waar je zin in hebt.
Na een paar herfstige dagen met harde wind en regen lijkt de zomer weer ingetreden. ’s Morgens wel fris met 13 graden maar ’s middags makkelijk 24 graden als de zon schijnt. Alle terrassen zitten op zondag nog vol met Spaanse families die uit eten gaan.
Op aanraden van Wouter en Paula halen we de rolfokken er af. De genua is geen probleem en komt makkelijk naar beneden. De werkfok blijft bovenin haperen en zakt niet. Ik takel Frits in een hangstoeltje naar boven de mast in. Hij kan het probleem verhelpen maar tot zijn grote schrik ziet hij dat de voorstag  waar de fok op zit bovenin bijna helemaal doorgesleten is. Alle staaldraden zijn doormidden, alleen de kern is nog goed. Bij zwaar weer had dat veel problemen kunnen geven. Gelukkig hebben we een tweede voorstag van de genua die de mast alsnog overeind had gehouden als de eerste was gebroken. Na 26 jaar varen moeten nu belangrijke onderdelen vervangen worden. Zo vervangen we ook touwwerk dat rafelig wordt, een wc die steeds maar blijft lekken en de mast zal er in het voorjaar af moeten. Ach, het houdt je van de straat.

Frits haalt toch maar vast het profiel er af waar de voorstag van de fok doorheen loopt. Ik hijs hem omhoog, hij haalt de stag boven los en ik begeleid beneden de trommel  om beschadigingen op het dek te voorkomen. Wouter en Paula komen helpen om op de kade het profiel te demonteren in onderdelen. We trekken de staalkabel er uit . Hij zal vervangen moeten worden. Net op het moment dat we er mee bezig zijn rijdt een auto voorbij van een bedrijf dat daar in gespecialiseerd is. Frits springt zwaaiend op de weg, de man ziet het, rijdt achteruit, bekijkt het probleem en maakt een afspraak.  Dat heet: “De koe bij de horens vatten.”