woensdag, januari 01, 2020

Verhaal 9 December in Almerimar


De laatste dag van november is zomers warm. We zijn bij mijn ouders in Almuñecar en er kan gezwommen worden in de glasheldere zee. Hoe groot is dan de tegenstelling als het op 1 december hard waait, koud aanvoelt en de lust om naar buiten te gaan gezakt is naar zeeniveau. Frits klust aan de boilers en probeert er een slang op te klemmen zodat er geen water meer lekt op de vloer van de  motorruimte. Om er bij te kunnen moet hij zichzelf dubbelvouwen in het gat. Waar ik altijd al bang voor was: het gaat een keer gebeuren dat hij wegglijdt en er niet meer zelfstandig uitkomt. En dat gebeurt dan ook. Gelukkig was ik aan boord. Maar goed dat hij geen solozeiler is. Hij zou een eenzame hongerdood gestorven zijn.


Het weer is erg wisselend, van rustig lenteweer met een stralende zon in strakblauwe lucht waarbij we nog in korte broek en op slippers lopen tot stormachtig herfstweer met soms flinke regenbuien. Meestal komt de wind uit het zuidwesten, een enkele keer uit het oosten. In beide gevallen gaat de boot flink heen en weer aan de lijnen. De loopplank, gemaakt van twee stukken ladder, is dwars door het elektriciteitskastje gegaan. De boot is ’s morgens vaak kletsnat buiten alsof het flink geregend heeft en ook binnen voelt het klammig aan. De kleerkast is soms kletsnat inclusief de kleren. Dan moet alles weer luchten en drogen. Met de gaskachel en twee straalkacheltjes houden we het wel onder controle.                                                                                                                                                  Sinds we terug zijn uit Nederland eind november zijn bouwvakkers precies tegenover ons begonnen met het slopen van drie galerijen onder de appartementen om daar winkels te bouwen. Dat betekent dat om 8 uur de generator aanslaat en dat er de hele dag wel ergens geboord, in muren gefreesd, getimmerd, gemetseld, geschreeuwd wordt. De betonmolen draait, vrachtwagens komen stenen lossen….Wat een pech dat we de hele dag in het bouwlawaai zitten terwijl we nou net het rustigste deel van de haven hadden opgezocht. Wat een heerlijke doodse stilte overvalt ons letterlijk als om 19 uur alle stekkers er uit getrokken worden en we oog kunnen hebben voor fantastische zonsondergangen. Ik ontvlucht het lawaai als ik kan door naar zee te lopen met de e-reader of we gaan er samen op uit om uitstapjes te maken. Soms met z’n tweetjes, soms met anderen er bij.



Op fietsafstand is een oud dorpje Guardias Viejas ( = Oude Bewakers)  waar weinig te beleven valt maar er staat wel een kasteel op de heuvel met een minimuseumpje waar de uniformen van het leger uit de 18de eeuw te bekijken zijn. Karel de 3de werd in 1759 koning van Spanje en liet het kasteel bouwen. Het was in de tijd van de Verlichting met filosofen als Voltaire en Rousseau. 40 jaar na de bouw vernietigde het Engelse leger het kasteel om te voorkomen dat Franse troepen er zich zouden vestigen tijdens de onafhankelijkheidsoorlog. Heel wat oorlogen werden in de 18de eeuw uitgevochten ( de Franse Revolutie 1789, Napoleon die zich in 1804 uitriep tot keizer van Frankrijk en na een aantal overwinningen domineerde over Europa , De Spaanse onafhankelijkheidsoorlog van Spaanse kolonies in Amerika…)



 Elke graad in het leger had zijn uniform: Infantry, Cavalerie, Artillery… In de glazen vitrines staan best charmante jonge heren !


Vanaf de heuvel met het kasteel hebben we een mooi uitzicht over de baai naar Almerimar.

We bezoeken het volgende kleine dorpje Balerma met een minikerkje en een mooie strandboulevard met lekkere tapas.

We rijden een stuk de bergen in naar het dorp Berja. De omgeving is prachtig als we de plastic kassen achter ons laten.




 In alle dorpen waar we komen zetten ze een grote metalen kerstboom op het plein. Heel lelijk. Totdat we in het dorp Laujar de Andarax zien dat ze de hele metalen kerstboom rondom volhangen met potten dieprode kerststerren. Het lelijke eendje wordt een zwaan, zeker als hij schittert in de zon.
Het is mandarijntjestijd en de rozen bloeien nog bedwelmend.



We stoppen in Alcolea voor een dorpswandeling en dalen een stukje af tussen de olijfbomen. Op het pleintje bij de kerk staat een monument ter ere van de olijfplukkers.





Wouter en Paula zijn naar Nederland om Sinterklaas te vieren. Henk en Houkje gaan met ons mee voor een rit door de bergen. We rijden weer naar Laujar en deze keer maken we er een wandeling door het dorp en nabije omgeving. Het uitzicht op de bergen is erg mooi. We hebben een mooie zonnige dag uitgekozen en dan komen de kleuren van de aarde en de rotsen letterlijk tot leven. We picknicken bij de oude wasplaats waar vrouwen vroeger de was deden met water uit de Sierra Nevada. De wasplaatsen waren in dubbele rijen gebouwd zodat de vrouwen met elkaar konden kletsen. Overal in het dorp zijn prachtige waterfonteinen met drinkbaar water rechtstreeks uit de Sierra Nevada waar al heel wat sneeuw ligt op de toppen.







We kiezen een weg door de bergen weer terug en waar we het mooi vinden stoppen we voor foto’s of korte wandeling : heel vaak dus. Tot onze grote vreugde staan in een bocht vlakbij twee gemzen op een rots. Omdat er niemand achter ons aan rijdt kunnen we stoppen en hen even observeren voordat ze sierlijk de rotsen naar beneden afhuppelen. Volgens Henk heeft de ene een mooier kontje dan de andere.

Ook Jeu de Boules doen we deze keer met z’n vieren en we hebben veel plezier. Henk en Houkje zorgen daarna voor een heerlijke pastaschotel. Wel vreemd dat we Frits zijn jas nergens kunnen vinden. Hij herinnert zich opeens dat hij die in Laujar , toen we nog even heerlijk van de zon zaten te genieten, hij zijn te warme jas aan een spijkertje van een toeristenbord had gehangen. Bij het weggaan heeft niemand er meer op gelet. Komt me niet onbekend voor: Frits liet in het verleden vaak zijn jas ergens op een school hangen en wist daarna niet meer op welke school. We zijn terug gereden naar Laujar maar van de jas geen spoor. Een paar behulpzame dames zouden ons bellen als ze iets hoorden maar zonder resultaat. Gelukkig heb ik nog net zo’n lekkere warme gevoerde jas die me iets te groot is en die ik over heb. Hij past Frits : probleem opgelost. Hij kan hem direct in gebruik nemen. Het is een bewolkte dag maar daarom niet met minder spectaculaire luchten. Ik zie er een onderduikende walvis in die nog net een zwiep met zijn staart geeft.

Luchten
Ik wist niet dat de lucht een zee kon zijn
Van golvende patronen in alle tinten grijs.
Soms onderbroken door wit schuimende branding.
Jij duikt in de golven,
Zwiept met je staart
En ik, ik heb het nakijken.


Ik wist niet dat wolken als sneeuw konden zijn
Een wit wollig dekbed
De bergen dik toedekkend.
En ik, ik lig er warmpjes onder.



Ik wist niet dat er wolken als ijsvlaktes zijn
De randen messcherp en glad gepolijst
Als een ijskap over de smeltende Noordpool
En ik, ik ben de ijsbeer .


We kunnen het goed vinden met onze Duitse buurman Jörg en gaan soms samen uit eten. Hij is 70 en alleen. Hij probeert zijn catamaran, een Lagoon 400, te verkopen. Hij gaat opzien tegen het onderhoud en zou nu liever met een camper er op uit willen. Helemaal ongelijk kunnen we hem niet geven. Frits is bezig met het weer blinkend wit poetsen van de witte verf buiten en met het weer blinkend poetsen van de vloeren binnen. Hij doet het met een poetsmachine: het is zwaar en lawaaierig werk en bovendien slecht voor zijn rug. Ik heb het ook geprobeerd maar de machine gaat met mij aan de loop. Daar zit Frits niet op te wachten !


Op de valreep voordat we naar Nederland vliegen en nog kunnen genieten van een mooie zonnige dag rijden we met de Zweden Mats en Eva, Henk en Houkje en Paula en Wouter, inmiddels terug in gezelschap van zijn moeder  Fria , naar de stad Guadix, richting Granada. De stad staat bekend om de grotwoningen waarin nog steeds wel zo’n 2000 mensen wonen en om de mooie kathedraal. Via kleine smalle straatjes vinden we een parkeerpleintje en laten de auto daar staan na een  anderhalf durende prachtige tocht via Almeria door de bergen waarvan de pieken besneeuwd zijn. We bezoeken de kathedraal, beklimmen de toren tot klokkenhoogte en genieten van het prachtige uitzicht rondom. Halverwege de klim met vele trappen is een rustpunt waar we oude kruiken en schalen kunnen bekijken. De kathedraal zelf is aan de zijgalerijen sober en donker. Het middenpad heeft wel iets indrukwekkends door de mooie hoge bewerkt koepels. Omdat het prachtig weer is willen we zoveel mogelijk buiten zijn. Het is niet veel meer dan 10 graden zo hoog in de bergen, maar de zon is weldadig warm. We lopen door steegjes en wandelpaadjes langs grotwoningen en in één er van worden we uitgenodigd om binnen te kijken. We “gluren”in kamertjes met rechte witgepleisterde wanden; alleen het plafond welft. Je zou niet denken dat je in een grot zit, behalve dat er geen ramen zijn, wel televisie. De schoorsteen en de antenne steken uit het gras.














We zijn nog net op tijd om op het grote plein in de ondergaande zon een tapa te eten voordat de keuken dicht gaat. En oei, wat was dat lekker!
In de nacht voordat we naar Nederland terug vliegen begint het alweer hard te stormen met flinke roffelende regenbuien op het dek en gierende windvlagen door de masten. We waaien weer van dek maar krijgen wel droog de koffers in de auto. Nog even langs mijn ouders en dan rijden we door naar Malaga. We vliegen pas s avonds en het vliegtuig heeft ook nog een klein uur vertraging. Arme Stijn haalt ons op en tegen 01u30 komen we allemaal moe thuis.
De kerstdagen brengen we deels door in het noorden bij vrienden en deels bij Lonneke en Stijn . Helaas is Merijn behoorlijk ziek en dat drukt de pret toch wel een beetje. Ook voor Frits die door keelontsteking zijn stem kwijt is. Net als 2019 haar afscheidsfeestje gaat vieren is Merijn opgeknapt.
Het Nieuwe Jaar knallen we ook in  bij Lonneke en Stijn en dan rest ons de volgende wens

                                                 Laat 2020 jullie omarmen!















zondag, december 01, 2019

Verhaal 8 November in Almerimar.


De maand november weten we nu, heeft vleugels. Ze is door de blauwe lucht gevlogen als een vrolijke kleurige vogel , zwierig in een grote groep . We hebben het met eigen ogen kunnen aanschouwen.

Zijn het vlinders? Zijn het vogels?  Duiven met gekleurde vleugels ! 

November staat voor Frits in het teken van klussen. We hebben eerst de loopplank van de buurman te leen totdat Frits van 2 ladders een loopplank heeft gemaakt en die bekleed heeft met traanplaat, een idee van Wouter en Paula die hetzelfde doen en samen hebben we een leuke zoektocht naar een bedrijfje dat traanplaten op maat kan snijden. De traanplaten worden op de kade aan elkaar gepopt met popnagels en een poptang.



De wc aan de logeerkant blijft lekken. We besluiten hem te vervangen door een Koninklijke pot van porselein .

Omdat we op een winderige hoek in de jachthaven liggen en we niet willen dat onze lijnen door schavielen maakt Frits een stuk slang er omheen ter bescherming.



Frits vindt de meterkast één grote onoverzichtelijke spaghetti en begint de draden fatsoenlijk te ordenen. Hij kwam vast op het idee omdat hij de heerlijke geur van spaghetti  in bolognesesaus  uit de keuken opsnoof. 


We winkelen een middag met Wouter en Paula in bouwmarkten en bij Decathlon: een dure middag. In de kofferbak lagen bijna alleen spullen voor ons: straalkacheltje, nieuwe kuipstoeltjes, lampjes, wandelschoenen met stevige zool…

Alles een succes, behalve mijn nieuwe wandelschoenen. Bij de eerste try-out gaat het al mis: een blauwe nagel en rode kleine teentjes. We proberen een “oprekproject” dat Frits op internet had gezien. Hij vult diepvrieszakjes met water en stopt die in mijn schoenen. De schoenen gaan bij Wouter en Paula een nachtje in de diepvriezer om ze op te rekken. Na ontdooiing voelen ze inderdaad wijder aan.
De ledlampjes op een lint hebben een fantastisch resultaat. Frits plakt een strook in de nissen boven de bank en in alle keukenkastjes. Het vergroot boven optisch de woonruimte en beneden de keuken, alsof we een grotere maar ook gezelliger boot hebben.


Ook de nieuwe voorstag is klaar en weer gemonteerd. Frits gaat de mast in op een windstille ochtend om de terminal in de mast te haken. Wederom met de hulp van Wouter en Paula verloopt het voorspoedig en is de klus snel geklaard.



Natuurlijk hebben we overwegend mooi weer met strakblauwe lucht maar dat het vaak zo hard waait valt me tegen. We liggen op een winderige hoek in de haven en met pas zon op de boot tegen de middag. Daardoor voelt het kouder dan in andere delen van de haven . We hebben een paar stormen overleefd; de laatste was best heftig met vlagen windkracht 9 naar 10. Dan gaat het behoorlijk te keer en liggen jachten scheef tegen elkaar aangedrukt; of als lijnen breken schuren ze met de boeg tegen de kade op en neer en gaan kapot. Dan komt de reddingsbrigade  Frits, Wouter en Paula in actie en proberen  een stootkussen tussen wal en schip te proppen. Mijn aandeel is het vastleggen van deze stoere actie. Het is bijna onmogelijk nog over de pier te lopen laat staan over een smalle op en neer en heen en weer gaande loopplank te balanceren met koffers. We zijn nl. 10 dagen in Nederland geweest bij Lonneke thuis waarvan 1 dag in het noorden om mijn tandarts om raad te vragen over het vervolg van een wortelkanaalbehandeling die ik hier naar alle tevredenheid heb laten doen.





Het waren fijne dagen in Nederland. Fijn om Lonneke, Stijn en de kleintjes te zien; fijn om weer eens in een huis te zijn; fijn om na de tandarts langs een aantal vrienden te gaan in Ter Apel en Frits zijn broer Adriaan te zien. Druk programma voor één dag maar super gezellig. Sorry voor alle mensen die niet meer in het programma pasten, maar die zien ons in januari als we een tijdje in Nederland zijn. Fijn om de sfeer van Sinterklaas en Kerst op te snuiven.

Intocht Sinterklaas

Merijn en Julius mogen voor het eerst in hun leventje hun schoentje zetten en die van ons
Zal ik pepernoten bakken ?
Kerstmannen kijken bij Hornbach
In Almerimar wordt het klussen afgewisseld met sociale activiteiten. Elke dinsdag gaan we met Henk en Houkje, Wouter en Paula en Piet en Mieke  jeu de boules spelen met heuse glimmende jeu de boules ballen, mannen tegen vrouwen; een serieuze zaak want de mannen willen natuurlijk niet onderdoen voor de vrouwen en andersom. We hebben veel lol. Daarna gaat op toerbeurt iemand koken en eten we met elkaar op de betreffende boot. Frietjes met mosselen op de Salon, snert met stokbrood op de Wahoo, kaasfondue op de Safari….

De vrouwen winnen dit potje 👩 😊

Moules Frites. De frietjes hebben we opgehaald bij het restaurant tegenover ons.
Wouter en Paula nemen het initiatief voor een strandbarbecue . Op een lenteachtige 29 novemberdag geeft een grote groep van allerlei nationaliteiten hier gehoor aan. Barbecues worden in het zand gezet, iedereen kan er vlees op braden en iedereen heeft een salade of ander lekkers meegenomen. Op deze manier worden nieuwe contacten gelegd.



5 Nederlanders  en  1 Belg even  op een rijtje
We zijn met Wouter en Paula, Henk en Houkje en een Zweeds koppel Matt en Eva de bergen ingereden naar het dorp Tabernas, een bergachtig  woestijngebied waar verschillende Westerns zijn opgenomen. Het is er prachtig, uitgestrekt, soms woest en bovenal stoffig. We lopen door het dorp de berg op naar de restanten van een fort en lunchen er onder het genot van een prachtig uitzicht. Waar we ook kijken, het landschap is boeiend en indrukwekkend. Aan zee staat een harde wind maar hier in de bergen is het windstil en blauw. Nou ja blauw! Het blauw verdwijnt steeds meer door de stofwolken die de auto van Henk en Houkje op doet waaien. Wij rijden in hun spoor met onze gehuurde auto en op het laatst zijn beide auto’s onherkenbaar. We volgen de grijze stoffige wegen op zoek naar waar restanten van filmsets zijn. Bij Fort Bravo moeten we betalen om er in te mogen. Dat doen we niet. Ik volsta met het nemen van een foto van drie charmante bandieten. We vinden wel een bouwvallig restant uit de openingsscène van Queen of Swords.



Tabernas in de diepte







na twee dagen heftige regenval komen allerlei struiken en plantjes weer tot bloei in deze stoffige grond.



bovenop de berg ligt een schildpad zegt men, ik vind het meer op een hagedis lijken. 

filmset van Queen of Swords.


Op de laatste, tevens lenteachtige novemberdag rijden we naar Almuñecar om mijn ouders en mijn broer en schoonzus te bezoeken. Nu we zelf over een auto beschikken is dat geen straf. Over een prachtig aangelegde snelweg door de bergen zijn we er in een dik uur rijden. En zoals altijd heeft mama heerlijk gekookt en smullen we van een Vlaamse stoofpot in biersaus met vers gemaakte appelcompote. Al is ze 85 jaar, ze kookt met plezier en fantasie. Dat heeft ze van haar moeder die dat vol heeft gehouden tot ze 95 jaar werd. Dus dat belooft nog wat!